تابوت کرده اید ! چرا آشیانه را؟

این هم نشین ِ گرم و دل انگیز ، خانه را؟

 

در پیله مرده اید  که پروانگی اِتان

تعبیر کرد رسم و مرام زمانه را

 

سر بر سکوت میبرم ای وارثان مرگ

تا نشنوم خیانت این غم ترانه را

 

محکم بزن، عذاب برایم حلاوت است

محکم بزن  شقاوت این تازیانه را

 

بر شانه های شهر شما عشق میبرند

دیریست باد داده سر عشق شانه را

 

با احترام

مصطفی پایمرد